Kitablar
Моllа Nəsrəddin lətifələri

Моllа Nəsrəddin lətifələri

Molla Nəsrəddin müxtəlif ləhcələrdə danışan və bir-birindən minlərlə kilometr uzaqlarda yaşayan türklərin hamısı üçün doğma, başqa sözlə, özününküdür. Belə ki, Anadoluda məhəbbətlə onu Nəsrəddin Xoca, Azərbaycanda Molla Nəsrəddin, Orta Asiyada — Türküstanda Xoca Nəsrəddin adlandırırlar. O, elə əfsanəviləşib ki, özbək onun Özbəkistanda, qazax Qazaxıstanda, tatar Tatarıstanda, türkmən Türkmənistanda, azərbaycanlılar Azərbaycanda anadan olduğunu güman edir. Əslində Molla Nəsrəddin həm azərbaycanlı, həm özbəkistanlı, həm anadolulu, həm tatarıstanlıdır. Yəni harada türk yaşayırsa o da oralıdır. Nə qədər adı mifik bir şəxs kimi çəkilsə də, o, güldürərkən düşündürən və türk mədəniyyətinin tarixinə adını əbədi həkk etdirən bir şəxsiyyətdir. Onun dodaq qaçıran hər lətifəsində dərin bir məntiq var.
255 kağız səhifələr
Müəllif hüququnun sahibi
Qanun Nəşriyyatı
Artıq oxumusunuz? Nə düşünürsünüz?
👍👎

Təəssüratlar

    b8782055143təəssüratları paylaş10 ay öncə

    Öldüm gülməkdən

Sitatlar

    Gulshan Jabisitat gətirir2 ay öncə
    Bir axşamüstü Molla çöldən qayıdırmış. Bir də görür ki, küçədə iki uşaq bir-biri ilə dalaşır. Yaxınlaşıb baxır ki, uşaqların əllərində bir qarğa var, o çəkir o tərəfə ki, mənimdi, bu çəkir bu tərəfə ki, mənimdi. Mollanın qarğaya yazığı gəlir. Soruşur:

    – Nə olub? Niyə savaşırsınız?

    Uşaqlardan biri deyir:

    – Mən gördüm ki, bu qarğa uçub qondu, bax, bura, yuvasına. Buna dedim. Sonra yatdım ayağının altında, çıxıb tutdu. İndi deyir qarğa mənimdi.

    O biri uşaq da deyir:

    – Əlbəttə, mənimdi. Bacarırdın özün tutaydın da...

    Molla baxır ki, uşaqlar qarğanı öldürəcəklər. Bir-iki şahı pul verib, qarğanı əllərindən alır, deyir:

    – Qarğa yazıqdı, verin buraxım, uçsun getsin. Əvəzində götürün bu pulu, gedin halva alın yeyin!

    Uşaqlar pulu alıb sevinə-sevinə, halvaçı dükanına tərəf qaçırlar. Molla da qarğanı buraxır.

    Qarğa bir-iki qanad vurub qonur yaxında otlayan bir camışın belinə. Molla baxıb deyir:

    – Afərin qarğa! Lap alıcı quş imiş ki... Gör nə boyda şikar ovladı.

    Yavaşca yaxınlaşıb qarğanı tutur, alıcı quş kimi əlinə alır, camışı da qabağına qatıb evə gətirir.

    Qaranlıq düşənə yaxın camış sahibi soraqlaşa-soraqlaşa gəlib çıxır ki:

    – Ver mənim camışımı!

    Molla deyir:

    – Camış sənin niyə oldu? Dədə-babadan həmişə bizim bu yerlərdə quş buraxıb şikar ovlayıblar. Bu da mənim şikarımdı, quşumu buraxmışam, ovlayıb.

    Kişi deyir, Molla deyir, işləri düşür qazıya. Qazı Mollanı çağırtdırır ki:

    – Niyə kişinin camışını vermirsən?

    Molla deyir:

    – Qazı ağa, xoşbəxtlikdən burada heç kəs yoxdur, ikimizik. Qulaq as, gör, nə deyirəm. Hesablamışam ki, bu camışın südündən ayda on girvənkə yağ çıxacaq. Bu yağın hər ay beş girvənkəsi sənin, beş girvənkəsi mənim olsa, o kitablara salıb mənim qarğamı tərlan, bu camışı da şikar eləyə bilərsən, ya yox?

    Qazı deyir:

    – Sən get, yağı hazırla!

    Molla çıxıb gedir. Bir neçə gündən sonra qazı camış sahibini də çağırır, Mollanı da. Kitabdan-kitaba, qanundan-qanuna salıb, sübut eləyir ki, camış çatır Mollaya.

    Günlər dolanır, həftələr keçir, ay gəlib başa çatır. Qazı Mollaya sifariş göndərir ki, yağı gətirsin.

    Molla camışın nəcisindən bir küpə doldurur, ağzına da iki barmaq qalınlığında yağ qoyub gətirir qazıya. Qazı deyir:

    – Molla, o biri aylar yadından çıxar ha...

    Molla deyir:

    – Arxayın ol! Hər ay bu yağdan belə bir küpə gətirəcəyəm yeyəsən.

    Molla çıxıb gedən kimi qazı küpəni açır. Bir barmaq, iki barmaq... Bir barmaq da vurub ağzına qoyanda baxır ki, dadı ayrı cür oldu. Baxıb görür nə... Küpə doludu camış nəcisi ilə. Hirs vurur qazının təpəsinə. Elə o saat adam göndərib Mollanı çağırtdırır. Molla gəlir. Qazı deyir:

    – Molla sən indi işi o yerə çatdırıbsan ki, mənə camış nəcisi yedirdirsən?

    Molla deyir:

    – Əvvəla, bunu mən yedirtmirəm, qazı ağa, sən özün yeyirsən. İkincisi də, sən onu indi yemirsən. Sən onu o gün yedin ki, kitabdan-kitaba, qanundan-qanuna salıb, qarğanı tərlan elədin, camışı şikar.
    Gulshan Jabisitat gətirir16 gün öncə
    BİLMƏK VƏ BİLMƏMƏK

    Günlərin birində Molla məscidə gəlir. Çıxıb minbərdə oturur ki:

    Camaat, kimin nə sualı var, versin mənə, alsın cavabını. Adamlar başlayırlar sual verməyə. Ancaq hər kim nə sual verirsə Molla deyir:

    – Bunu bilmirəm.

    Axırda birisi hirslənib deyir:

    – Bilmirsən, bəs niyə dırmaşıbsan oraya? Heç olmazsa onu da bilmirsən ki, bilməyən yuxarı dırmaşmaz?

    Molla deyir:

    – Mən bildiyim qədər dırmaşmışam. Başqaları kimi bilmədiyim qədər dırmaşsaydım, indi buludlarda gəzirdim.
    Gulshan Jabisitat gətirir2 ay öncə
    EŞİTDİN, GET!

    Gündə bir qarın yeməyə möhtac olan yoxsullardan biri, bir parça çörək tapıb aşpaz dükanının yanına gəlir. Bütün ömründə xörək yeməyən bu yazıq uzaqdan aşpazın bişirdiyi kababa baxır, çörəyi ağzına qoyub yeyir. Demə, aşpaz buna göz qoyurmuş. Kişi çörəyini yeyib qurtarır, getmək istəyəndə aşpaz tutur yaxasından ki:

    – Ver kababın pulunu!

    Kişi başlayır yalvarmağa ki:

    – Ay başına dönüm, mən nə vaxt sənin kababmı yedim ki, pulunu da verəm.

    Aşpaz əl çəkmir ki:

    – Yox, sən kababa baxıb çörəyini yeyirdin. Gərək pulunu verəsən.

    Kişi nə qədər yalvarırsa, olmur. Aşpaz onun yaxasından əl çəkməyib axırda tutub qazının yanına aparır. Bu zaman Molla da bir məsələ üçün qazının yanında imiş. Qazı bunların məsələsinə qulaq asır, sonra üzünü Mollaya tutub deyir:

    – Molla, bu məsələni həll eləmək mənim işim deyil. Yenə sən həll eləyə bilərsən.

    Molla aşpaza deyir:

    – O kişi ki, sənin xörəyini yeməyib, sən ondan nə pul istəyirsən?

    Aşpaz deyir:

    – Gözü ilə baxıb, burnu ilə də qoxusunu çəkib. Mən ondan bu haqqı istəyirəm.

    Molla deyir:

    – Haqlısan, qardaş! Gərək verə.

    Aşpaz bunu eşidib başlayır sevinməyə ki, indi Molla yoxsuldan pul alıb, verəcək ona. Molla öz cibindən bir kisə pul çıxarıb aşpazın qulağının dibində silkələyir. Soruşur:

    – Eşitdin?

    Aşpaz soruşur:

    – Nəyi?

    Molla deyir:

    – Pulların səsini.

    Aşpaz deyir:

    – Eşitdim, nə olsun?

    Molla deyir:

    – Demək ki, haqqını aldın. Di yeri, çıx get!

    Aşpaz hirslənir ki:

    – Hanı? Mən nə haqq aldım?

    Molla deyir:

    – O, kababı gözü ilə görüb, burnu ilə qoxulamışdı. Sən də pul kisəsini gözünlə gördün, pulun da səsini qulağınla eşitdin. Sənə çatası haqq ancaq bu ola bilər.

Rəflərdə

fb2epub
Faylları buraya köçürün, bir dəfəyə 5-ə qədər fayl